Από ποιο σύστημα εισάγονται οι Εντολές Eξετάσεων

Από ποιο σύστημα εισάγονται οι Εντολές Eξετάσεων

Από ποιο σύστημα εισάγονται οι Εντολές Eξετάσεων

 

Οι εντολές εργαστηριακών εξετάσεων που αιτούνται οι κλινικοί ιατροί, μπορούν να εισαχθούν από τα εξής πληροφοριακά συστήματα:

1. CIS (Clinical Information System)
2. EMR (Electronic Medical Record)
3. LIS (Laboratory Information System)
4. CPOE (Computerized Physician Order Entry)

Όλα τα παραπάνω συστήματα έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους και πρέπει να διαλειτουργούν. Όσο περισσότερα στοιχεία μπορούν να αντληθούν σχετικά με τον εξεταζόμενο και το ιστορικό του, τόσο καλύτερη θα είναι και η προσέγγιση των απαραίτητων εξετάσεων στην πορεία προσδιορισμού της διάγνωσης. Είναι προφανές ότι για την ηλεκτρονική παραγγελία είναι υποχρεωτική η διασύνδεση με το LIS.

Εξετάζοντας ποιο εκ των παραπάνω συστημάτων αποτελεί τη βέλτιστη επιλογή για την διαχείριση και υλοποίηση των παραγγελιών εργαστηριακών εξετάσεων, καταλήγουμε ότι «όσο πλησιέστερο στην εργαστηριακή πληροφορική είναι ένα σύστημα, τόσο καλύτερα επιτυγχάνει την παραγγελιοληψία»

Οι εξετάσεις που συμπεριλαμβάνονται στην εργαστηριακή βάση δεδομένων αποτελούν την πλήρη λίστα των εξετάσεων που πραγματοποιούν τα εργαστήρια του Οργανισμού Υγείας. Τα μη εργαστηριακά συστήματα συνήθως δεν διαθέτουν το σύνολο των εξετάσεων που πραγματοποιούνται στο εργαστήριο. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν χρειάζονται π.χ. γιατί δεν χρεώνονται, ή περιέχουν μία εξέταση που στο εργαστήριο αναλύεται σε πολλές επί μέρους εξετάσεις (παραμέτρους). Ακόμη μπορεί να περιέχουν εξετάσεις με το όνομα της κατηγορίας τους (πχ Ηλεκτρολύτες) και να μην προσδιορίζεται η επιθυμητή εξέταση (πχ Κάλιο-Νάτριο κλπ).

Η παραγγελία από ένα μη εργαστηρικό σύστημα δεν μπορεί να εκτυπώσει τα τελικά barcodes δειγμάτων για χρήση στα αναλυτικά διαγνωστικά συστήματα. Τα μη εργαστηριακά συστήματα δεν χειρίζονται αριθμήσεις δειγμάτων και συνεπώς επιβαρύνουν τον Οργανισμό με διπλή εκτύπωση ετικετών δειγμάτων. Μία εττικέτα έως την παραλαβή από το εργαστήριο και δεύτερη την οριστική ετικέτα. Συνήθως τα παραπάνω συστήματα διαχειρίζονται την πληροφορία σε επίπεδο παραστατικού (αριθμός παραστατικού – εντολής εξετάσεων) και με αυτό τον αριθμό αναγνωρίζουν τις περιεχόμενες εξετάσεις. Όμως με τον τρόπο αυτό καθίσταται είτε αδύνατη (σε ορισμένα πληροφοριακά συστήματα) είτε ιδιαίτερα δύσκολη η προσθήκη εξετάσεων στο ίδιο δείγμα (και στο ίδιο παραπεμπτικό).

Στα Νοσοκομεία που χρησιμοποιείται αναγκαστικά αυτή η μεθοδολογία, η προσθήκη εξέτασης σε υπάρχον δείγμα, συνήθως δεν μπορεί να υλοποιηθεί μηχανογραφικά. Ο Κλινικός Ιατρός ζητεί από τα εργαστήρια την προσθήκη εξέτασης, με τηλεφωνική και μόνο επικοινωνία. Αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει η πρόσθετη εξέταση στην παραγγελία, να μην χρεώνεται και να δημιουργούνται αποκλίσεις στις αναφορές και τις στατιστικές.
Από ποιο σύστημα εισάγονται οι Εντολές Εξετάσεων
Επιπλέον προκειμένου να επιτευχθεί η δρομολόγηση των δειγμάτων στα κατάλληλα εργαστήρια το κλινικό σύστημα ‘υποχρεώνεται’ να υποστηρίξει εργαστηριακά τμήματα και διαδικασίες που στην πραγματικότητα είναι εκτός των πραγματικών αναγκών του. Αποτέλεσμα είναι η αλλοίωση του σχεδιασμού της βάσης δεδομένων του με άμεση επίδραση στην αποδοτικότητά του. Θεωρείται δεδομένο ότι η βάση δεδομένων ενός LIS έχει πολύ ειδικότερο και καθετοποιημένο σχεδιασμό από ένα HIS/CIS σε σχέση με τα εργαστηριακά δεδομένα.

Πολλές φορές συστήματα που σχεδιάστηκαν για τις οικονομικές και διοικητικές εργασίες Νοσοκομείων, προσπαθούν να επεκταθούν συμπεριλαμβάνοντας διαχείριση Ιατρικής πληροφορίας. Είναι προφανές ότι ο διοικητικο-οικονομικός σχεδιασμός τους δεν είναι ο καταλληλότερος για εμβάθυνση στα Ιατρικά δεδομένα, με αποτέλεσμα τα συστήματα αυτά να καθίστανται αναποτελεσματικά.

Συστήματα που κατά βάσιν καλύπτουν τις Νοσηλευτικές διαδικασίες ενίοτε παρουσιάζονται ως σύστημα ‘Ιατρικού Φακέλου’. Τα συστήματα αυτού του τύπου υπολοίπονται σε διαλειτουργικότητα, έχουν κλειστό σχεδιασμό και για να λειτουργήσουν απαιτούν να διαχειρίζονται όλες τις πληροφορίες στην δική τους βάση δεδομένων. Για να ανταπεξέλθουν, υποχρεώνουν τον Φορέα Υγείας να διατηρεί την ίδια πληροφορία σε διπλές βάσεις δεδομένων, κατάσταση που απαγορεύεται από τα standards της Ιατρικής Πληροφορικής. Τα συστήματα αυτά ανήκουν στα συστήματα παλαιότερης γενιάς.

Σήμερα ο σύγχρονος Ιατρικός Φάκελος βασίζεται στη διαλειτουργικότητα. Αποτελείται από τις πληροφορίες που το ίδιο το σύστημα χειρίζεται ως EMR, αποτελούμενο από πολλαπλά επιμέρους κλινικά συστήματα διαφόρων ιατρικών ειδικοτήτων και τις ασθενοκεντρικά καταχωρισμένες πληροφορίες που διατηρούν τα επιμέρους συστήματα (CIS, LIS, RIS, AP-LIS, BBMS, PACS κλπ). Με δεδομένο ότι τα σύγχρονα συστήματα είναι διαδικτυακά και διαλειτουργούντα, η εμφάνιση των πληροφοριών του Ιατρικού φακέλου γίνεται μέσω κατάλληλα οργανωμένης εμφάνισης πληροφοριών που βρίσκονται καταχωρισμένες σε πολλαπλά επιμέρους ιατρικά και μη συστήματα. Αποτέλεσμα είναι ότι ο κάθε Οργανισμός Υγείας απολαμβάνει αφενός μεν τη χρήση βέλτιστων συστημάτων ‘best of breed’ και αφετέρου την συνεχή εξέλιξή τους, μέσω της εξατομικευμένης εξέλιξης καθενός εξ’ αυτών. Η επιμέρους εξέλιξη εξασφαλίζει την συνεχή βελτίωση του Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος Υγείας.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι:

1. Όσο πλησιέστερο είναι το σύστημα παραγγελιών στο Εργαστηριακό Σύστημα (LIS) τόσο πιο αποτελεσματικό είναι για την παραγγελία εξετάσεων.

2. Δεν προτείνεται η χρήση συστήματος παραγγελιών, που είναι βασισμένο και εμπεριέχεται σε Διοικητικο-οικονομικά συστήματα.

3. Τα πιο εξελιγμένα συστήματα παραγγελιών είναι τα εξειδικευμένα συστήματα CPOE (Computerized Practitioner Order Entry). Εάν ένα σύστημα CPOE είναι εφοδιασμένο και με CDSS τότε αποτελεί τη κορυφαία επιλογή συστήματος παραγγελιών.